Otchłań to szczyt ścieżki, a jej uprawnienia wymieniane są jako lista wszystkiego, co psuje człowieka od środka:
Zwyrodnienie — część tej władzy;
Skażenie — też część;
Splamienie — i ono;
Pożądania — część władzy nad nimi;
Klątwy — część;
Odrzuceni — władza nad tymi, którzy odstąpili od swojej natury.
Kanon wyjaśnia, co spaja to wszystko w całość, i wyjaśnienie to warto przytoczyć w całości: uprawnienia Zwyrodnienia, Splamienia, Skażenia, Pożądania i Klątw są powiązane z władzą nad Rozumem. Dokładniej, dopiero wtedy, gdy władza nad Rozumem łączy się z nimi — w całości lub w częściach — można je uznać za naprawdę pełne. Stąd też nazwa samej istoty tego stopnia: Otchłań Serca.
To znaczy, szczyt ścieżki nie jest o potworach ani o krwi, choć i jednego, i drugiego na ścieżce nie brakowało. Jest o tym, że wszystko wymienione żyje w ludzkim rozumie, a Otchłań jedynie daje temu wolność.
Warto porównać z sąsiadami. Wisielec jest zepsutą naturą wszystkiego, co żywe; Otchłań zaś, jak zauważa kanon w jej opisie, jest środowiskiem, które nieuchronnie doprowadza do zwyrodnienia wszystkich, którzy się w niej znaleźli: nie tylko wywołuje skażenie, ale i je tworzy.
Osobnego opisu składu i rytuału dla stopnia zerowego kanon nie podaje.
