Śmierć (Sekwencja 0)

Śmierć to szczyt ścieżki, do której prowadzi drabina tych, którzy najpierw zbierali zwłoki, potem rozmawiali z duchami, następnie nosili w sobie świat pośmiertny, umarli naprawdę i stali się imieniem, którym żywi nazywają kres.

Ścieżka ta wyróżnia się wśród innych tym, jak konsekwentnie odbiera nosicielowi życie. Zbieracz Zwłok tylko stygnie na ciele; Nieśmiertelny traci pamięć co sześćdziesiąt lat; Przewoźnik umiera w Świecie Pośmiertnym i pozostaje jego częścią; Blady Cesarz rozstaje się z własnym imieniem, oddając je śmierci. Na szczyt przybywa już nie człowiek.

Pełnomocnictw Śmierci jest pięć, a wszystkie są ostateczne w swym znaczeniu:

Śmierć — sama władza nad nią wznosi się na poziom pojęcia;

Bladość — ostateczna forma więdnięcia, gaśnięcie wszystkiego, co istnieje;

Granica — Śmierć jest ostatecznym przeznaczeniem każdej rzeczy i wspólną granicą każdego życia;

Nieumarli — jest źródłem samego istnienia nieumarłych i panią nad nimi;

Zniewolenie — podporządkowuje się jej wszystko, co ma duszę.

Rytuał wstąpienia ujmuje to dosłownie: trzeba stworzyć dla zmarłych prawdziwe ostateczne schronienie — lub złączyć się z już istniejącym — tak, aby wszystkie śmierci w granicach posiadłości prowadziły właśnie tam. Nie zabić, nie podporządkować: stać się tym miejscem, do którego się przybywa.