Słońce (Sekwencja 0)

Słońce — szczyt ścieżki. Jego symbolika to Nieugaszalne Światło i samo to czyni nosiciela skrajnie żywotnym: unicestwić go do końca jest niezwykle trudno, a nawet będąc wymazanym, potrafi powrócić. Tą samą drogą łatwiej powraca też Wszechmocny i Wszechwiedzący.

Uprawnień jest cztery, a pierwsze to Światło: gdzie jest światło, tam jest i ono, oświetlając i unicestwiając wszystko. To zarazem istota energii, kamień węgielny energii Wszechmocnego i Wszechwiedzącego.

Drugie to Porządek, i wyraźnie różni się od porządku Czarnego Imperatora: u Słońca jest on aktywny, skupiony na sobie i nietolerujący obcego, a wyrosnąć musi z dawnego zbioru zasad sprawiedliwości. Stąd też bierze się władza nad kontraktami. Ciekawa osobliwość: ścieżka Słońca ustanawia porządek koniecznie przez język — ustny lub pisany.

Trzecie to Świętość: wszystko niezgodne zostaje oczyszczone i rozproszone, a każda święte działanie zostaje wzmocnione do granic możliwości. Ze świętości wyrasta wiara — oczyszczanie ciała i rozumu, uwielbienie innych i siebie samego. Śmierć tę władzę trzyma w ryzach mocno.

Czwarte to właściwie Słońce, młodsze uprawnienie ze zlania Świętości i Światła:

dziecinne słońce w Astralnym świecie Słońce przekształca w płonącą złotą kulę, przerażającą swoją siłą, z czystą i świętą płonącą powierzchnią;

w każdej dziedzinie potrafi rozniecić płonące światło, zamieniając noc w dzień, wskutek czego wszystkie cienie i inne wpływy szybko się rozpraszają.

Rytuał wniebowstąpienia i skład jak podnagi: do eliksiru wchodzi samo pojęcie Słońca z Astralnego świata, a wypić je trzeba albo w ciemności, będącej kresem wszystkiego, co istnieje, albo we wszechogarniającym kolorze Morza Chaosu.