Tyran (Sekwencja 0)

Tyran jest szczytem ścieżki, a jego uprawnień jest cztery, przy czym dwa z nich wykraczają daleko poza morze.

Materia — władza, częściowo wywodząca się z symboliki Stwórcy i przecinająca się z władzą nad gromem: materia przemienia się w energię, energia zagęszcza się z powrotem w materię, a wchodzą tu także oddziaływania elektromagnetyczne, silne i słabe;

Grom, zwany też elektrycznością i magnetyzmem, — również z symboliki Stwórcy: Tyran wznosi burze elektromagnetyczne, zdolne zniszczyć wszelkie konstrukcje informacji;

Tyran — władza Króla Królów, obejmująca zastraszenie, wściekłość i część grozy; stąd też wyrasta śpiew;

Woda — na przecięciu symboliki Stwórcy i Wszechmocy: wchodzą tu władza nad morzami i część władzy nad życiem wodnym.

Rezultat jest wymowny: ścieżka, która zaczęła się od marynarza, dla którego morze przestało być obce, kończy się władzą nad samą materią i energią. Morze okazało się jedynie wejściem — a doszedł nosiciel do tego, z czego świat jest zbudowany.

Nazwa szczytu mówi przy tym nie o żywiole, lecz o relacjach z ludźmi. Tyran — Król Królów, i w jego uprawnieniach zawierają się zastraszenie, wstrząs i część grozy. Ten gniew sięga od Ludu Gniewu, zastraszenie — od Głosu grozy Klęski, a śpiew, który wydaje się najspokojniejszym umiejętnością ścieżki, — także część władzy Tyrana: ten, komu podporządkowują się morze i grom, rozkazuje również głosem.

Rytuał wzniesienia sprowadza wszystko do ludzi: ponad sto tysięcy wyznawców, a ich posłuszeństwo musi wyrastać właśnie ze strachu, a nie z miłości lub wdzięczności. Skład pod stosowny — bożej krwi powinno wystarczyć, aby całkowicie w niej nasiąknąć.