Paladyn Świtu

Paladyn Świtu — pierwszy naprawdę nieludzki stopień ścieżki. Ciało nosiciela napełnia się mocą olbrzymów, wzrost rośnie, a rozpędzić się potrafi z prędkością parowozu pędzącego na pełnych obrotach; nawet po długiej walce wytrzymałość wydaje się nieugięta. Cios jego broni wzbudza wiatr. Potomkowie Paladynów czasem rodzą się z szarobłękitną skórą, jaką miewają zwykli olbrzymy.

Wraz z ciałem przychodzi światło. Paladyn rozlewa wokół siebie przestrzeń na czterdzieści–pięćdziesiąt metrów czystym świętym Światłem Świtu: rozprasza iluzje, przegania zjawiska i cienie, osłabia złe duchy, niweluje ukrycie — na przykład wiedzyńską niewidzialność. To samo światło oczyszcza mistyczną zarazę, zmniejsza promieniowanie i rozbija pola elektromagnetyczne. W samej dziedzinie Świętości i Światła Paladyn zresztą ustępuje Strancie Świat, a wobec wszystkiego, co nie dotyczy cieni i zjut, jego światło jest mistycznie słabe.

Ze Światu tworzy sobie ekwipunek:

Zbroja Światu — srebrna płyta, napiersniki i hełm, nie krępujące ruchów; obrażenia goją się same, a wtedy wydatnie wytrzymałość;

Miecz Światu — dwuręczny kloja, świecący się zorem, każdy cios którego nosi oczyszczenie; w razie potrzeby Świt zagęszcza się także w inną broń — ciężki topór, jednorazową włócznię;

Huragan Światła — najsilniejsza technika: miecz wbija się w ziemię i łamie się, a skryształy zórz zmieniają się w tnący wir, który niszczy niechyt, przepogania zjut i ciężko rani zwle.

Za moc trzeba płacić czasem: po Huraganie Światła Miecza Świtu nie można złożyć przez jakiś czas, a na nowy wir Paladyn potrzebuje co najmniej dwóch minut wytchnienia. Wszystkie umiejętności bojowe poprzednich stopni na tym poziomie przechodzą jakościowy skok.