Drzwi (Sekwencja 0)

Drzwi — szczyt ścieżki, wyrosły z umiejętności przejścia przez ścianę. Od Ucznia, który otwiera zamki, po tego, którego nie powstrzymają ani odległość, ani pieczęć, ani wygnanie prawdziwego boga, — cała ścieżka jest o jednym: nie ma przeszkody, której nie można otworzyć.

Ścieżka Drzwi stoi pod Władcą Tajemnic, a ta gałąź najlepiej radzi sobie z symbolizmem, — dlatego też Drzwi swoje pełnomocnictwa stosują między innymi właśnie przez niego.

Główne pełnomocnictwo nosi imię samego stopnia i obejmuje pojęcie drzwi w całości: przestrzeń, pieczęcie, inne światy. Drzwi są w stanie otworzyć lub zamknąć wszystko, co związane jest z tym pojęciem, w całym świecie naraz — a pieczęcie na określony czas albo się łamią, albo umacniają.

Przestrzeń — władza, której wystarczy, by działać we wszystkich wymiarach i światach równoległych;

Pieczęcie — zaliczają się tu i przestrzenne klatki, i labirynty, i praca z czasem;

Reifikacja pojęć — rozwój Symbolizacji: nosiciel obraca się w pojęciową istotę, której nie szkodzi nawet bliskość kolosalnej gwiazdy;

Ukrycie — o tym, co związane z nim samym, po prostu nie wolno mówić wprost;

a Boskie Królestwo u Drzwi urządzone jest nie tak, jak u Czerwonego Kapłana: opiera się na zasadach, podobnie jak królestwa Błazna i Błędu.

Drugie pełnomocnictwo — Reprodukcja: Drzwi kopiują pełnomocnictwa prawdziwego boga, nie odtwarzając przy tym odpowiednich symboli, a samą siebie umieją rozmnażać na poziomie symbolizmu.

Trzecie — Położenie, i jest ono szersze, niż się zdaje: oprócz przestrzeni rozciąga się na czas, los i rozum. Dlatego właśnie Położenie służy jako kamień węgielny symbolizmu Latarni Przeznaczenia — wyznacza współrzędne kierunku w Rzece Przeznaczenia.

Skład stopnia 0 obchodzi się bez potworów i minerałów, i to najrzadszy przypadek: aby wznieść się, trzeba posiadać wiedzę astronomiczną, geograficzną i folklorystyczną co najmniej o trzech układach gwiazdowych. Nie zdobyć, nie zabić — wiedzieć.

Rytuał wzniesienia w sam raz: wyrwać się z pieczęci lub wygnania prawdziwego boga. Nie pokonać go, nie podporządkować — właśnie wyjść stamtąd, skąd nie przewidziano wyjścia.

Eliksir opisano jako kulistą ciecz, w której jakby zamknięte są całe światy, a charakterystyka przeszła własną ścieżkę: dawniej były to para oczu ze świetlika gwiazd, teraz — laska usiana gwiezdnymi kropelkami.