Zwycięzca — środek ścieżki i pierwszy jej stopień z rytuałem awansu. Tutaj nosiciel wreszcie zaczyna zarządzać szczęściem, a nie tylko je otrzymywać.
Przewidywanie — bystre wyczucie, czyniące zeń znawcę wróżby i przeciwdziałania cudzej wróżbie;
Klątwa nieszczęścia — zsyła na wroga ograniczonego pecha: od chybień po wpadnięcie w niebezpieczne położenie;
Pasywne szczęście — do pewnego stopnia Zwycięzca już zarządza własnym powodzeniem;
Burza umysłu — rozkładając ręce, wysyła od siebie niewidzialne fale, i czysta burza umysłu okrywa wszystkie pobliskie ciała duchowe, przynosząc ciężką senność i poczucie nieszczęścia.
Rytuał awansu na ten stopień — jeden z najbardziej męczących właśnie ze względu na swoją codzienność: cały miesiąc przebywać w pechu, bez ani jednego przypadku szczęścia.
Dla ścieżki, której cała istota tkwi w szczęściu, brzmi to niemal szyderczo — i w tym jest sens: aby uzyskać władzę nad szczęściem, trzeba najpierw przeżyć miesiąc bez niego.
W składzie, między innymi, figuruje szczęście wzięte od innego człowieka — pierwsza na tej ścieżce pozycja, w której materiałem staje się cudze szczęście.
