Pasożyt

Parazyt — próg półboga, a nazwa jest tu dosłowna jak tylko można. Części ciała nosiciela zamieniają się w robaki, a przez ciosy po prostu nie umiera, chyba że została trafiona część życiowo ważna.

Parazytyzm to też kradzież, ale kradzież życia: Robakami Czasu nosiciel przysysa się do cudzego ciała duchowego, zamieniając cel w nosiciela siebie samego lub we własnego sobowtóra. Stopni są w tym dwa.

Parazytyzm początkowy — Parazyt chowa się w żywicielu, przedłuża sobie życie i goi rany, widząc i słysząc wszystko, co widzi i słyszy żywiciel; pełnej władzy nad nim jeszcze nie ma, a mówić musi jego głosem. Skutek uboczny jest wygodny: wróżenie skierowane na Parazyta odbija się od żywiciela;

Parazytyzm głęboki — władza staje się pełna, ciała duchowe prawie się zlewają, nosiciel słyszy myśli żywiciela i w każdej chwili zabiera sobie ciało; żywicielowi pozostają tylko własne myśli, wszystko inne przestaje mu podlegać. Właśnie tak sobowtór Amona parazytował na Kleinie Morettim, pozbawiając go władzy nad ciałem i możliwości czegokolwiek przed nim ukrycia.

U przyjęcia jest cena i niuanse. Zmiana żywiciela kosztuje drogo w siłach, dlatego Parazyci wybierają tych, którzy żyją długo; przedłużanie własnego życia w ten sposób też nie jest nieskończone. Żywiciel z kolei wpływa na Parazytę — przez urządzenie swego ciała i hormony. A wychodząc z żywiciela, Parazyt nieodmiennie coś u niego kradnie.

Drugie umiejętność — soójnicy. Przy dobrym przetrawieniu eliksiru Parazyt tworzy ich już tu, w przeciwnym razie trzeba czekać na trzecią stopień. Soójnik to nie marionetka: oddziela się od cech potwornych samego nosiciela i działa samodzielnie, pozostając przy tym nim samym, tylko w innym miejscu. Soójnicy podżywiają się cechami ścieżki Błędu, podnosząc swój poziom, a kradzione — siły i rzeczy — mają wspólne z ciałem głównym. Synchronizację, przy której można wybierać, którymi informacjami dzielić się z soójnikiem, a którymi nie, wymyślił sam Amon. Kradnąc jednocześnie z ciałem głównym, soójnicy zwiększają szansę udanej kradzieży: im ich więcej, tym lepiej.

Właśnie na tym etapie wersja ścieżki Amona nadrabia to, czego jej wcześniej nie starczało: Doskonała obserwacja dochodzi do pełni mocy, a kradzież niebiańskich tajemnic częściowo powraca.

Rytuał awansu odpowiada istocie stopnia i chyba jest obrzydliwszy od większości rytuałów w mistycyzmu: dziewięć osób musi dobrowolnie oddać wszystko, co ma, aby podtrzymać istnienie wstępującego.

Osobno warto wspomnieć eliksir: przy nieudanym awansie, jeśli nosiciel nie zginął i nie stracił kontroli, sam staje się nosicielem eliksiru — czyli parazytują już na nim.