Oszust — stopień, w którym do zręcznych rąk dochodzi język. Nosiiciel staje się czarujący i budzący zaufanie: jego urok sprawia, że ludzie wierzą mu prawie bez wysiłku. Ciało też zyskuje — jest na tyle szybki i ruchliwy, że unika kozłkiem od papierowych sztywerów Klauna.
Umiejętności układają się w spójny schemat oszustwa:
Krasomówstwo — nie tylko wypolerowana mowa, ale też zaświatowe działanie, które czyni wypowiadane przekonujące; działa ono przez Świat Duchowy, wpływając na ciało serca i umysłu słuchacza;
Odwodzenie myśli — osiąga się je i wymową, i czynami, i postawą, i otoczeniem, i z góry przygotowanymi drobiazgami; doświadczony Oszust potrafi odwrócić cudzą myśl nawet bez mocy;
Zaburzenie rozumu — Oszust nasyła na cel określone widzenia.
Poprzednie umiejętności też rosną: Świecącą obserwacją odczytuje teraz mikroekspresy i drobne ruchy rozmówcy — do Widza ze ścieżki Proroka mu daleko, ale starcza do pojęcia cudzego stanu. Złodziejstwo zaczyna zaś brać duchowe materiały, jeśli oddziałają ze Światem Duchowym.
Tu właśnie kanon po raz pierwszy wyjaśnia różnicę wersji ścieżki. W wersji Amona Wysmienit obserwacja nie doświadcza na tym stopniu skoku jakościowego i osiąga normę tylko w Pasożyt. Odwrotna strona jest wymowna: kiedy z Amonem zderzają się inni Oszuści, nie widzą go na wskakść, nawet jeśli on po prostu głuptakuje się bez jakichkolwiek mocy — i sami stają się przedmiotem kpin.
